Het verhaal begint bij een jongetje dat naar een wereldbol zat te staren. Langzaam draaide hij de wereld bol rond en droomde hoe hij later met de stromingen van de zee mee zou varen naar verre vreemde landen en zo vele reizen over de wereld zeeën zou gaan maken. Al snel groeide hij op tot een grote krachtige man en was hij klaar voor zijn grote avonturen. Jaren voer hij over de oceanen naar alle exotische uithoeken van de wereld. Tijdens één van zijn avonturen ver over zee ontmoeten hij prinses Atie. Tijdens zijn verblijf ver van huis werden zij verliefd op elkaar. Maar de liefde was niet sterk genoeg voor onze zeeman en al snel vertrok hij zonder prinses Atie en vervolgden hij zijn avonturen over zee. Hij voer op verschillende schepen en ontmoeten veel nieuwe mensen maar de reizen waren niet meer zo spannend als dat ze altijd geweest waren. Telkens als hij naar de horizon tuurde moest hij aan prinses Atie denken. Uiteindelijk besloot hij om de prinses te gaan halen en mee te nemen naar zijn thuisland. Aangekomen in Nederland maakte zij samen een tocht door buurlanden over bergen en langs wilde kusten. Zij waren verliefd en dol gelukkig. Maar ook deze keer bleef het water trekken. De zeeman verliet zijn prinses wederom om zijn avonturen over zee voort te zetten. Prinses Atie bleef eenzaam achter en beloofde op de zeeman te zullen wachten tot hij weer terug zou keren.
Het wachten duurde lang en prinses Atie werd bevriend met een edelvrouw. Deze vrouw deelde het verdriet met prinses Atie en hielp haar de eenzaamheid een beetje te vergeten. Ze trokken steeds vaker met elkaar op en kregen een hechte band. Samen droomde ze van een prinsessen leven en prinsen op witte paarden die hun ten huwelijk zouden vragen.
Af en toe kwam de zeeman thuis bij zijn geliefde prinses en beloofde haar dan goede en betere tijden toe. Maar steeds keerde hij weer terug naar de zee. De prinses en de edelvrouw steunden elkaar in de tijden dat de zeeman weer op zee was en gingen als ware prinsessen door het leven. Zij kochten mooie kleren voor henzelf, deden zich tegoed aan banketten en lekkernijen en lieten zich masseren door mannen uit het oude Perzische rijk.
Op een dag kwam de zeeman thuis en trof daar zijn prinses aan samen met de schone edelvrouw. Hij bedankte de edelvrouw voor al haar goede zorgen voor de prinses al die jaren dat hij de wereldzeeën over voer. Hij vertelde de edelvrouw dat hij haar zou trouwen als hij niet zo ziels veel van prinses Atie had gehouden. Bij het wederzien van zijn stralende prinses smolt zijn hart. De fonkeling in haar ogen leek op de schittering van de diamant in de ring die hij haar aanbood toen hij de prinses ten huwelijk vroeg. Eindelijk werd al het wachten beloond. De zeeman zou aan wal blijven en ze zouden de rest van hun leven samen zijn. De zeeman was inmiddels een rijke man. Tijdens al zijn reizen had hij veel wijzen mensen ontmoet die hem veel geheimen hadden verteld. Een van de verhalen die hij onderweg had geleerd was de voorspelling van de sultan. Een oude wijze man had hem verteld dat in het volgende jaar in de negende maand een sultan verwekt zou worden.
De zeeman kondigde daarom direct aan dat volgend jaar hij zijn prinses tot koningin zou maken door met haar te trouwen.
Want de voorspelling luide, “een koningin zal in de nacht na het huwelijk een ziel ontvangen doormiddel van een blanke sabel". "Het kind dat daar uit voortkomt, zal een rijk en machtige man zijn en bovenal een Sultan zijn”.
Na dit uitgesproken te hebben poetste de zeeman zijn sabel alvast op, want mocht na zijn huwelijksnacht prinses Atie hem een kind schenken dan zou dat een bezegeling zijn van hun romantische huwelijk.
De edelvrouw en een goede vriend van de zeeman, hielpen het aankomende bruidspaar met alle voorbereidingen voor het huwelijk. Een jaar later was het zo ver het nobele bruidspaar beloofde elkaar eeuwig trouw. De ceremonie was overweldigend en zij werden overladen met cadeaus. Alle vrienden en familie van het bruidspaar waren aanwezig en het feest werd een groot succes. Er werd veel gedanst en gedronken en iedereen feesten tot diep in de nacht door. Aan het einde werd het bruidspaar door de edelvrouw en de goede vriend naar hun paleis gebracht. De prinses was zo vermoeid door het feest en de gebeurtenissen van die dag dat ze direct met een grote zucht van tevredenheid in slaap viel. Nadat de edelvrouw en de goede vriend het bruidspaar veilig hadden achtergelaten in het paleis vertokken zij met zijn tweeën naar een naast gelegen landhuis. De goede vriend bleek de minnaar van de edelvrouw te zijn en zij zouden het huwelijk afsluiten door de nacht met elkaar door te brengen. Door de romantiek van het huwelijk laaide het vuur van de liefde op en zo kwam het dat de minnaar en de edelvrouw in elkaar versmolten. De nacht eindigde met een onverwachte wending. Als een bandiet in de nacht verscheen daar de minnaar die de edelvrouw meerdere malen stak met zijn blanke sabel. Maar in plaats van pijn voelde zij ineens een hartstochtelijke warmte en een intens gevoel van geluk. De volgende ochtend was de mist van het huwelijk enigszins gaan liggen en spraken de minnaar, de edelvrouw, Prinses Atie en de zeeman over de gebeurtenissen van de vorige dag en zeiden dat ze deze dag nog lang zouden herinneren. Zij waren echter de voorspelling van de sultan vergeten en waren zich niet bewust dat de voorspelling de afgelopen nacht was begonnen.
Inderdaad de minnaar en de edelvrouw zouden zich deze bewuste nacht nog lang herinneren want al snel bleek de edelvrouw zwanger te zijn. Hoe moest dit nu toch verder? Zij hadden plannen voor de toekomst en wisten niet hoe de komst van de baby hier in moest passen. Zij besloten maar te af te wachten wat de toekomst zou brengen en geloofde dat hun liefde voor elkaar hen wel door deze situatie heen zou leiden. Nadat gezegd te hebben moest er gebouwd worden aan een andere toekomst en symbolische bouwde de minnaar een schip dat hen over de wereldzeeën van het leven zou brengen. Negen maanden later werd een klein maar uiterst dapper mannetje geboren. Vechtend voor zijn nieuwe bestaan liet hij luidkeels van zich horen. Ineens dachten de minnaar en de edelvrouw aan de voorspelling van de sultan en vroegen zich af of de geboorte van hun zoon volgens de voorspelling was verlopen. De symbolische omschrijving van de sabel en de nacht bleken te kloppen alleen de edelvrouw was geen koningin dus hun zoon kon onmogelijk een sultan zijn. Een koningin was immers een vorstin van een bepaald rijk waar zij zeggenschap over had maar de edelvrouw was niet meer dan de eigenaar van een landgoed. Wat zij niet wisten was dat de oude man net als het sabel ook de koningin symbolische bedoelt had. De edelvrouw had namelijk wel degelijk zeggenschap over een rijk sterker nog zij had de zeggenschap over een Rijk-Jan. Samen besloten de minnaar en de edelvrouw dan ook “een sultan of niet wij zullen onze zoon het beste geven wat wij hebben”. En zo geschiede het, samen voeden zij de sultan op. De minnaar noemde de edelvrouw nog vaak zijn koningin en hadden samen een lang en gelukkig leven.
Het wachten duurde lang en prinses Atie werd bevriend met een edelvrouw. Deze vrouw deelde het verdriet met prinses Atie en hielp haar de eenzaamheid een beetje te vergeten. Ze trokken steeds vaker met elkaar op en kregen een hechte band. Samen droomde ze van een prinsessen leven en prinsen op witte paarden die hun ten huwelijk zouden vragen.
Af en toe kwam de zeeman thuis bij zijn geliefde prinses en beloofde haar dan goede en betere tijden toe. Maar steeds keerde hij weer terug naar de zee. De prinses en de edelvrouw steunden elkaar in de tijden dat de zeeman weer op zee was en gingen als ware prinsessen door het leven. Zij kochten mooie kleren voor henzelf, deden zich tegoed aan banketten en lekkernijen en lieten zich masseren door mannen uit het oude Perzische rijk.
Op een dag kwam de zeeman thuis en trof daar zijn prinses aan samen met de schone edelvrouw. Hij bedankte de edelvrouw voor al haar goede zorgen voor de prinses al die jaren dat hij de wereldzeeën over voer. Hij vertelde de edelvrouw dat hij haar zou trouwen als hij niet zo ziels veel van prinses Atie had gehouden. Bij het wederzien van zijn stralende prinses smolt zijn hart. De fonkeling in haar ogen leek op de schittering van de diamant in de ring die hij haar aanbood toen hij de prinses ten huwelijk vroeg. Eindelijk werd al het wachten beloond. De zeeman zou aan wal blijven en ze zouden de rest van hun leven samen zijn. De zeeman was inmiddels een rijke man. Tijdens al zijn reizen had hij veel wijzen mensen ontmoet die hem veel geheimen hadden verteld. Een van de verhalen die hij onderweg had geleerd was de voorspelling van de sultan. Een oude wijze man had hem verteld dat in het volgende jaar in de negende maand een sultan verwekt zou worden.
De zeeman kondigde daarom direct aan dat volgend jaar hij zijn prinses tot koningin zou maken door met haar te trouwen.
Want de voorspelling luide, “een koningin zal in de nacht na het huwelijk een ziel ontvangen doormiddel van een blanke sabel". "Het kind dat daar uit voortkomt, zal een rijk en machtige man zijn en bovenal een Sultan zijn”.
Na dit uitgesproken te hebben poetste de zeeman zijn sabel alvast op, want mocht na zijn huwelijksnacht prinses Atie hem een kind schenken dan zou dat een bezegeling zijn van hun romantische huwelijk.
De edelvrouw en een goede vriend van de zeeman, hielpen het aankomende bruidspaar met alle voorbereidingen voor het huwelijk. Een jaar later was het zo ver het nobele bruidspaar beloofde elkaar eeuwig trouw. De ceremonie was overweldigend en zij werden overladen met cadeaus. Alle vrienden en familie van het bruidspaar waren aanwezig en het feest werd een groot succes. Er werd veel gedanst en gedronken en iedereen feesten tot diep in de nacht door. Aan het einde werd het bruidspaar door de edelvrouw en de goede vriend naar hun paleis gebracht. De prinses was zo vermoeid door het feest en de gebeurtenissen van die dag dat ze direct met een grote zucht van tevredenheid in slaap viel. Nadat de edelvrouw en de goede vriend het bruidspaar veilig hadden achtergelaten in het paleis vertokken zij met zijn tweeën naar een naast gelegen landhuis. De goede vriend bleek de minnaar van de edelvrouw te zijn en zij zouden het huwelijk afsluiten door de nacht met elkaar door te brengen. Door de romantiek van het huwelijk laaide het vuur van de liefde op en zo kwam het dat de minnaar en de edelvrouw in elkaar versmolten. De nacht eindigde met een onverwachte wending. Als een bandiet in de nacht verscheen daar de minnaar die de edelvrouw meerdere malen stak met zijn blanke sabel. Maar in plaats van pijn voelde zij ineens een hartstochtelijke warmte en een intens gevoel van geluk. De volgende ochtend was de mist van het huwelijk enigszins gaan liggen en spraken de minnaar, de edelvrouw, Prinses Atie en de zeeman over de gebeurtenissen van de vorige dag en zeiden dat ze deze dag nog lang zouden herinneren. Zij waren echter de voorspelling van de sultan vergeten en waren zich niet bewust dat de voorspelling de afgelopen nacht was begonnen.
Inderdaad de minnaar en de edelvrouw zouden zich deze bewuste nacht nog lang herinneren want al snel bleek de edelvrouw zwanger te zijn. Hoe moest dit nu toch verder? Zij hadden plannen voor de toekomst en wisten niet hoe de komst van de baby hier in moest passen. Zij besloten maar te af te wachten wat de toekomst zou brengen en geloofde dat hun liefde voor elkaar hen wel door deze situatie heen zou leiden. Nadat gezegd te hebben moest er gebouwd worden aan een andere toekomst en symbolische bouwde de minnaar een schip dat hen over de wereldzeeën van het leven zou brengen. Negen maanden later werd een klein maar uiterst dapper mannetje geboren. Vechtend voor zijn nieuwe bestaan liet hij luidkeels van zich horen. Ineens dachten de minnaar en de edelvrouw aan de voorspelling van de sultan en vroegen zich af of de geboorte van hun zoon volgens de voorspelling was verlopen. De symbolische omschrijving van de sabel en de nacht bleken te kloppen alleen de edelvrouw was geen koningin dus hun zoon kon onmogelijk een sultan zijn. Een koningin was immers een vorstin van een bepaald rijk waar zij zeggenschap over had maar de edelvrouw was niet meer dan de eigenaar van een landgoed. Wat zij niet wisten was dat de oude man net als het sabel ook de koningin symbolische bedoelt had. De edelvrouw had namelijk wel degelijk zeggenschap over een rijk sterker nog zij had de zeggenschap over een Rijk-Jan. Samen besloten de minnaar en de edelvrouw dan ook “een sultan of niet wij zullen onze zoon het beste geven wat wij hebben”. En zo geschiede het, samen voeden zij de sultan op. De minnaar noemde de edelvrouw nog vaak zijn koningin en hadden samen een lang en gelukkig leven.
Het verhaal
